ҰЯТ БОЛАДЫ…

0 119

Осы үлкендер қызық, кішкен­тай бала сияқты. Ата-анасы Тараздан таңертеңгі пойыздан түсті. Әкейдің інісінің әйелі жаман аурудан қайтқан. Сосын сол үйге барып, көңіл айтып шыққаннан кейін әкесі қы­зына: «Балам, біз шешең екеуміз бағанағы келген Қы­зыл­орданың пойызымен кешке қай­тамыз, – деді. Бұған аң-таң бол­ған қызы: – Папа, бір-екі күн қонып кетпейсіңдер ме, Астанаға күнде келіп жат­қан жоқсыңдар, жолдан шаршадың­дар ғой, – деп бәйек болды.

– Біріншіден, балам, өлікке келіп тұрып, қыдыруға болмайды. Екіншіден, ұят болады, мен уәде бердім.
– Кімге?
– Бағана бізді әкелген жолсерік балаға.
– Ой, папа, қайдағы жолсерік, оның сіз сияқты жүз жолаушысы бар, қайсыбірін есте сақтайды дейсің, ол сізді баяғыда-ақ ұмытып кетті. Сосын сізді ол емес, машинист әкелді, ол тек билет тексеруші ғана. Сізден оған керегі ақшаңыз емес пе? – деп әкемді қалдырудың амалын жасап жатырмын.
– Жоқ, ол менің қалта телефонымды жазып алды, мен де оныкін жазып алдым, ол күтеді. Менің уәдемде тұрмағаным сақалды басыма ұят болады.
Бұған сол жерде тұрған бала-шаға, туған-туыс, құда-жекжат және басқа қонақтар еріксіз күліп жатты.
– Неге күлесіңдер, ей? Айттым болды, «ер жігіттің екі сөйлегені – өлгені». Жинал, кемпір, вокзалға кеттік…
Қайран біздің әкелер, сексенге келсе де серттен таймаған. Ал қазір мұндай сөзге берік азаматты қайдан табарсың?..

Дәметкүл ҚҰМАҚБАЙ

Пікір жазу

Почтаңыз жарияланбайды

19 − six =