Otan üşin ot keşken

0 270

 

 

 

 

 

 

 

 

Kele jatqan teñelip,
Alañsız jatqan el edik.
«Ulan-baytaq elimdi,
Jaw şabadı» demedik.

Qara bult qaptap aspandı,
Alapat soğıs bastaldı.
Attandırdı maydanğa,
Eldegi tügel jastardı.

Soğısqa ketip balası,
Añırap qaldı anası.
Astan-kesten bop ketti,
Dünïe mınaw, qaraşı.

«Aqır zaman» ornadı,
Qayğınıñ bultı torladı.
Otqa orandı elimniñ
Dalası menen ormanı.

Qïrattı bomba qalanı,
Böktirdi qanğa dalanı.
Kelip jattı kün sayın,
Soğıstıñ swıq habarı.

Jawğa olja bolmadı,
Bresttiñ berik qorğanı.
Jan ayamay äskerler,
Otanın jawdan qorğadı.

Bermedik teñdik nemiske,
Qorğadı Quday, perişte.
Arqasında erlerdiñ,
Jettik-aw, şükir, Jeñiske!

Isırılıp qara tün,
Mazdattıq rwh alawın.
Reyhstagqa äne qadadı,
Rahımjan eldiñ jalawın!

Otan üşin ölgen köp,
Namıstı qoldan bergen joq.
Oylap jürgin ärdayım,
Bul jeñis oñay kelgen joq.

Şäyitti Allam köterer,
Qaharmandığı da öteler…
Batırdan qalğan köp erlik,
Urpağın mäñgi jeteler.

Keñeytsin Quday öristi,
İsimiz bolsın jemisti,
Jetpis bes – täwba, tağılım,
Beybit kün ärkez jeñisti.

«Jeñis küni keldi!» dep,
Jürekter tursın eljirep.
Mäñgilik alaw sönbesin,
Bayrağım tursın jelbirep!

Äzimhan qajı Qwanışbekulı,
tıl jäne eñbek
ardageri

Türkistan oblısı

Pikir jazw

Poçtañız jarïyalanbaydı

thirteen + 4 =