وتان ءۇشىن وت كەشكەن

0 270

 

 

 

 

 

 

 

 

كەلە جاتقان تەڭەلىپ،
الاڭسىز جاتقان ەل ەدىك.
«ۇلان-بايتاق ەلىمدى،
جاۋ شابادى» دەمەدىك.

قارا بۇلت قاپتاپ اسپاندى،
الاپات سوعىس باستالدى.
اتتاندىردى مايدانعا،
ەلدەگى تۇگەل جاستاردى.

سوعىسقا كەتىپ بالاسى،
اڭىراپ قالدى اناسى.
استان-كەستەن بوپ كەتتى،
دۇنيە مىناۋ، قاراشى.

«اقىر زامان» ورنادى،
قايعىنىڭ بۇلتى تورلادى.
وتقا وراندى ەلىمنىڭ
دالاسى مەنەن ورمانى.

قيراتتى بومبا قالانى،
بوكتىردى قانعا دالانى.
كەلىپ جاتتى كۇن سايىن،
سوعىستىڭ سۋىق حابارى.

جاۋعا ولجا بولمادى،
برەستتىڭ بەرىك قورعانى.
جان اياماي اسكەرلەر،
وتانىن جاۋدان قورعادى.

بەرمەدىك تەڭدىك نەمىسكە،
قورعادى قۇداي، پەرىشتە.
ارقاسىندا ەرلەردىڭ،
جەتتىك-اۋ، شۇكىر، جەڭىسكە!

ىسىرىلىپ قارا ءتۇن،
مازداتتىق رۋح الاۋىن.
رەيحستاگقا انە قادادى،
راحىمجان ەلدىڭ جالاۋىن!

وتان ءۇشىن ولگەن كوپ،
نامىستى قولدان بەرگەن جوق.
ويلاپ جۇرگىن ءاردايىم،
بۇل جەڭىس وڭاي كەلگەن جوق.

ءشايىتتى اللام كوتەرەر،
قاھارماندىعى دا وتەلەر…
باتىردان قالعان كوپ ەرلىك،
ۇرپاعىن ماڭگى جەتەلەر.

كەڭەيتسىن قۇداي ءورىستى،
ءىسىمىز بولسىن جەمىستى،
جەتپىس بەس – ءتاۋبا، تاعىلىم،
بەيبىت كۇن اركەز جەڭىستى.

«جەڭىس كۇنى كەلدى!» دەپ،
جۇرەكتەر تۇرسىن ەلجىرەپ.
ماڭگىلىك الاۋ سونبەسىن،
بايراعىم تۇرسىن جەلبىرەپ!

ءازىمحان قاجى قۋانىشبەكۇلى،
تىل جانە ەڭبەك
ارداگەرى

تۇركىستان وبلىسى

پىكىر جازۋ

پوچتاڭىز جاريالانبايدى

twenty + 17 =