Kök twda kök türiktiñ kïesi bar

0 84


Nesipbek AYTULI,
Memlekettik sıylıqtıñ lawreatı

ARQATİREK

Basınan köne tarïh tömen quldap,
Tağdırın twğan eldiñ kelem jırlap.
Özegim talıp jetken, Täwelsizdik,
Ömirde ne bar eken senen qımbat?!

Qubılıp soqqan jeldey zaman neşe,
Qan keşti tolarsaqtan babam keşe.
Kün emes bodandıqta körgen künim,
Töbemnen altın quysın mağan dese.

Azaptı birge tartıp qalıñ elmen,
Ah urıp atameken tebirengen.
Kök twdı kökke boylap jelbiregen,
Qazaqtıñ armanı joq körip ölgen.

Jarqırap atqan tañım – Azattığım,
Tanıldı şartarapqa qazaqtığım.
Öz jerim, öz Otanım, öz astanam,
Qaraşı, Bostandıqtıñ ğajaptığın.

Bolmasañ, Azattığım, arqatirek,
Jürektiñ şerin qaşan tarqatıp ek?
Adasıp köşten qalğan küşiktey bop,
Bülkildep bozdalada jortatın ek.

Ötkendi ekşemese, tektemese,
Qaytar ma özdiginen ketken ese?
Qara orman – qalıñ elim jayqalar ma,
Örteñniñ ornı qawlap köktemese?

Qulpırıp elordanıñ qos qaptalı,
Bïikke Bäyteregim asqaqtadı.
Basına baqıt qusı qonğan eldiñ,
Bilinbes tabanına tas batqanı.

Qızıl til – Quday bergen qolqanatım,
Kezim ğoy tüpten tartıp tolğanatın.
Bälkim men Bostandıqtı jırlaw üşin,
Bolarmın mına ömirge kelgen aqın.

 

Serik AQSUÑQARULI,
Memlekettik sıylıqtıñ lawreatı

UZAN

Men – Otpın, örtpin ğoy men lapıldağan,
Lebime jan şıdımas jaqındağan.
Bolğanda özim – jerde,
Täñirim – Kökte,
Şerimdi Soğan aytıp, laqıldağam…

Ustağan soñ, meni Ol bïiktetip,
Pendege – jat,
Öziñe – süyikti etip.
Janıma jaqındasañ kül bolarsıñ,
Jasınım bir jerine tïip ketip.

Kökirek – şer de, kewdem – ıza meniñ,
Türki-Oğız zamanında Uzan edim.
Täñirim alqap,
Jebep Arwağım,
Noqat bop köz uşında uzap edim.

Alaştıñ jürip tağdır-talanında,
Endi kep tabanında qalamın ba?!
Dospanbet,
Asan qayğı,
Şalkïiz em,
Kerey han – Äz Jänibek zamanında.

Bir tawar bir kisiniñ jartı qunı,
Büginde bazar – dwman,
Sart – ükili.
Kimge aytam qul tuqımı tügil, onda
Awzıma qarağan dep han tuqımı.

Öñezge bolmay aytqan ökimi – eki,
Öleñniñ jürgen kezi-ay, ökileti:
Süygen-di meni Täñiri,
Sonı sezip,
Ïmendi teksiz sovet ökimeti!

Arsı men gürisige bir şarq urğasıñ,
Has tulpar qalay qajıp, alqınbasın.
Bolğanda Alaş – azat,
Ayar – mazaq,
Abdırap qaldı-aw, qayran, altın basım.

Mïras ASAN

TW

Namısın taptatpağan tekti elim eñ,
Kewdeñdi köringenge etpe kilem!
Twıñdı tw-talaqay qılğızba, Alaş,
Twğanıñ ras bolsa kök böriden!

Bul twda bükil meniñ şer-şemenim,
Bul kök Tw – baytaq dalam, eñseli elim!
Bul kök Tw jay ğana kök mata emes,
Ol – menmin, ol – Altı Alaş, ol – sen ediñ!

Otanğa degen sezim näzik netken,
Otansız olja almappın ozıp köpten.
Kök Twda meniñ bükil tarïhım bar,
Babalar kök semsermen jazıp ketken!

Duşpannıñ sezilse anıq jan qastığı,
Qılıştı swır qınnan almas qırı!
Kök twda Kök türiktiñ kïesi bar,
Qorlağan onı adamnıñ oñbas tübi.

Ölşener ör rwhımen tektiligi,
Qazaqtı qulatpas qul joq tübiri.
Twralıp ketsin meniñ som jüregim,
Twımnıñ şayqalğanşa bek tuğırı!

Sezilip tursın deseñ köpke aybarıñ,
Qılışqa janı ünemi kek qayrağın!
Tw alıp atına qon ar-namıstıñ,
Twlaq bop ketpew üşin kök bayrağıñ!

 

Abılay MAWDANOV

HAN KENENİÑ MONOLOGI

Jaratqan pañ qıp Täñirim meni,
Handıqtı mansuqtamağam.
Qutqarsa dedim ämirim eldi,
Jan-jaqtan qanşıq talağan.

Qoramsaqta oq, ör senim barda,
Qaqıratıp jawdıñ söktim köbesin.
Urpağıñ keyin semseriñ barda,
Siltey bir almay kettiñ demesin.

Buyırmas dedim ayarğa tağım,
Ïesiz qalmay kökbwrıl.
Abıroyı üşin «şayan-baqanıñ»,
Noqtağa sıymay kettim-dür.

Arqada qalıp oyranda Alaşım,
Täñirim munşa qïnadı-aw.
Sarıarqa tügil, qayranda basım,
Astına jerdiñ sıymadı-aw.

Tärk ete jürip tul ğasırdı da,
Täñirge tize men büktim.
Qurmettepti jawım qw basımdı da,
Qulı dep namıs, erliktiñ!

Mıñ lağnet estip jatır qulağım,
Qw bastı Quday qorlawı, ä!
Twırlıqtı eldiñ aqırğı hanın,
«Ez» demes eşkim sonda da.

Bir däwir elge qorğan qılğasın,
Ğumırım qalmas dereksiz.
…Ulıqqa qajet bolğan dür basım,
Urpaqqa nege kereksiz?

Pikir jazw

Poçtañız jarïyalanbaydı

5 × three =